Proza

Wojciech Jankowski "Jacob"
Podeszwa od trampka

Wędrowałem sobie kiedyś po Beskidzie Niskim. Była już zaawansowana jesień, bacówki puste, owce powędrowały hen, na Podhale. Puściutko, cichutko, wspaniale. Przy jednej z bacówek stała niewielka szopa. Szopa miała niewielkie drzwiczki. W tych drzwiczkach za górny zawias robiła podeszwa od trampka, przybita gwoździami. Był to znakomity zawias - solidny, bezgłośny i darmowy. Góral, który ten zawias sporządził, z pewnością nad nim nie myślał; po prostu miał drzwi do naprawy i wziął, co było pod ręką. Był Mistrzem Robienia Czegoś z Niczego, nie wiązały go żadne wyobrażenia o estetyce, perfekcji czy prestiżu.
Owe góralskie drzwiczki kryją w sobie - że tak walnę z grubej rury - Wielki Sekret Wszechświata: WSZYSTKO JEST WSZĘDZIE. Wszystko, co w danej chwili potrzebne, jest w zasięgu ręki: leży na śmietniku, w graciarni, w lesie, zawadza komuś w mieszkaniu czy na strychu. I jak każdy sekret, tak i ten, jest zwykłym banałem dla ludzi, którzy wypróbowali jego działanie w praktyce. Wspomnijmy np. Adama Słodowego...
Mnożące się ostatnio na świecie "szkoły przetrwania" udowadniają, że WSZĘDZIE są nie tylko wszystkie potrzebne przedmioty, ale i żywność, woda, leki, mieszkania. Kiepsko z tym jedynie w rejonach totalnie zatrutych przez różne cywilizacyjne pomysły.
Ci, którzy (znowu "gruba rura") idą jakąś tam własną duchową ścieżką - też znajdują wszystko, co im akurat najbardziej potrzebne. Pokusy, demony, dobre i złe wróżki, znaki na niebie, ukryte skarby, smoki, duchy - wszystko to istnieje, spotykamy się z tym codziennie. A jeśli niczym nie stępimy naszej wrażliwości - w porę olejemy pokusy, demony nazwiemy po imieniu, dogadamy się ze smokiem....Może kiedyś odnajdziemy zagubiony skarb?
W bajkach często pojawia się motyw trzech braci, idących na poszukiwanie Szczęścia. Trafiają na rozdroże. Są, oczywiście, drogowskazy. I tak, najsprytniejszy brat wyrusza "drogą prostą i pewną", średni - wybiera drogę pośrednią, a najmłodszy, prostaczek, w ogóle nie przejmuje się drogowskazami: jedzie "drogą bez szans". Niezależnie od tego, czy celem tej trójki jest księżniczka, smok, skarb, czy wszystko naraz - cel osiąga prostaczek. Dlaczego? Ano dlatego, że żadne drogowskazy nie mogły "zrobić go w konia". Nie uwierzył, że "smak raju" to kupiony batonik czy najnowszy pojazd. Lubił kochać się na łące - "jeszcze bielsza biel pościeli" nie była mu potrzebna. A może po prostu "śmiał się do słońca i śpiewał do gwiazd, Majster Bieda...". Na pewno też nie lubił tłoku. Wiedział, że "drogi proste i pewne" nie istnieją, a wytyczające je mody, ideologie czy religie - kłamią.
Parę miesięcy temu wjeżdżałem do Gdańska autostopową ciężarówką. Od strony elbląskiej teren od dawna jest rozkopany, jakieś objazdy, budowy, beton, syf. Nagle - stoi pałac! Błyszczy szkło, metal, aż kapie od forsy. ZAKŁAD UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH - pisze na pałacu. Niezłe, co? Kierowca też rzucił jakiś mocny komentarz. I tak sobie myślę, że jeśli ZUS stać na pałacowe wrota - to znaczy, że wiele zwykłych, mieszkaniowych drzwi "wisi na podeszwach od trampek". I że nie wszyscy z wolnego wyboru poznają sekrety Adama Słodowego, "sztuki przetrwania" czy życia z dnia na dzień. No, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło". Opatrzność na szczęście nie nawala, a raczej - prowides is gut - jak powiedziałby współczesny Polak. Howgh!