Pieśni VI Dalajlamy

VI Dalajlama zasiadł na tronie w niezwykłych okolicznościach. Desi, regent zataił śmierć jego poprzednika - "Wielkiego Piątego" Lobsanga Giaco (1617-1682), który przy wsparciu Guszri-chana zjednoczył Tybet i objął w nim władzę polityczną i religijną - by bez przeszkód dokończyć budowę pałacu Potala. Korzystając z rad wyroczni, Desi samodzielnie odszukał inkarnację i w 1697 roku wyjawił prawdę rządowi. Najwięksi lamowie potwierdzili autentyczność tulku, a Panczenlama nadał mu imię Cangjang Giaco - "Ocean Melodyjnych Pieśni".
Choć młody Dalajlama dokonywał błyskawicznych postępów w studiach i praktyce duchowej, nie chciał przyjąć ślubowań mnicha. Nocami, ku rozpaczy nauczycieli i regenta, wymykał się z pałacu do zajazdów i domów publicznych w wiosce Szol. Słynął z miłości do kobiet, alkoholu i wierszy, które uznaje się za najpiękniejsze liryki Tybetu.
Niepokoje wewnętrzne, spiski chanów i mandżurskiego cesarza przypieczętowały jego los. Uprowadzony z Lhasy przez mongolskie wojska zginął - czy, jak wolą Tybetańczycy, "zniknął" - w 1706 roku drodze do Pekinu. W ostatnim, dedykowanym kochance wierszu, napisał, że "rychło wróci z Lithangu", gdzie dwa lata później przyszedł na świat jego następca, VII Dalajlama Kelsang Giaco.