$ LEAVE SHIZO DOPY
BĄDŹ DOBREJ MYŚLI - TWÓJ UMYSŁ NIE ŚPI !
ALIENGROUND - OBCY DLA WSZYSTKICH

Zmiana relacji w trójkącie: sztuka-polityka-społeczność, jaka dokonuje się w ostatnich latach w krajach technokracji, jest procesem społeczno-kulturowym w wyniku którego następuje, szczególnie wobec konsumpcyjnej "otwartości" kultury masowej, alienacja jednostek silnie twórczych oraz elitaryzm zachowań ideowych.
W ujęciu historiograficznym, znamiennym jest fakt, że alienacja ta nie pogłębia się już we wzajemnej relacji idea/sztuka - polityka, a paradoksalnie na linii idea/sztuka - społeczność i jako twórczy syndrom nie jest próbą opisania, przyporządkowania, wartościowania czyli po prostu oddziaływania na rzeczywistość, lecz jakby punktowaniem własnych przejawów, bez żadnych ambicji co do czytelności przekazu, o ile takowy w ogóle występuje.
Dodać do tego obrazu należy, primo: wyobcowanie w interakcji ze strukturalnymi systemami służącymi ogólnie popularyzacji, ustandartowienie;
secundo: nadprogramową niezdolność uczestnictwa w procesie przetwarzania informacji na nośniki medialne;
tercio: brak rozgraniczenia między tak zwanym twórcą a odbiorcą;
quatro: jednocześnie świadome dążenie do minimalizacji kontaktu w tej relacji
(w akcji bezpośredniej powtarza się schemat: oddzielenie się murem - "jestem obcy"- za którym nic nie ma -"tabula rasa"- ucieczka z myleniem tropów - z tym że nikt nie goni!^*1)
Ważnym elementem jest również brak czynnika warunkującego czaso-przestrzennie zakres wypowiedzi ("Śtuka-terra!").^*2)
Oto w całej okazałości: alienground - jedno z najbardziej jasnych i jednoznacznych, a zarazem zakamuflowanych pojęć, przy pomocy których staramy się zapomnieć i kreować tę odmienną, obcą nieświadomość zmieniającą formy kultury w refleksję nad nią.
Tak więc, czym jest alienground ?
Prądem filozoficznym? Formacją kulturową? Kierunkiem estetycznym? Światopoglądem? Religią? Nowym nurtem w sztuce? Grupą towarzyską?
Liczne dyskusje na ten temat wskazują, że niemożliwym jest traktować go jako którekolwiek z wyżej wymienionych zjawisk.
Także jak widać fragmentaryczny, ambiwalentny i niespójny opis tego fenomenu, jak również zagubienie jego czasowych granic okazuje się niezwykle łatwe.
Niekoniecznie można by w tym miejscu przytaczać wiele przykładów: słynny europejski analityk Josef Buldra sądzi, iż w dalszej progresji społeczno-kulturowej podstawowym konfliktem w tej materii będzie starcie dwu aliengroundów; tego, który dokonując destrukcji awangardy postmodernistycznej był zarazem w opozycji do "klasycznego" undergroundu (czytaj: oba elementy kultury popularnej) z którego czerpał lekceważąc jakieś tam zmiany, status quo, per aspera ad astra; i tego, który odrzuca przeszłość-przyszłość w imię teraz po to, by akceptować i umacniać zastaną halucynowalną relatywność.^*3)
O ile w kulturze postmodernizmu następuje transformacja rzeczywistości w obrazy i fragmentaryzacja czasu w serię wiecznych teraźniejszości^*4), o tyle w aliengroundzie zauważamy komasację zwielokrotnionych rzeczywistości i czasów w punkt znajdujący się na tyle daleko od możliwości percepcji, że można by zaryzykować zdefiniowanie go jako "kraina nigdzie".
Lecz nie dajmy się zwieść pozorom, to nie jest utopia, bliższe definicji i funkcji aliengroundu jest wyobrażenie kosmicznej czarnej dziury egzystującej w ujemnej rzeczywistości równoległej (dla ułatwienia).
O ile kultura postmodernity jest afirmatywna, zdolna do przyswojenia chyba wszystkiego w sferze życia społecznego i w sferze sztuki, tak więc nie jest krytyczna wobec systemu w którym tworzy^*5), o tyle alienground jest tak niezdolny do przyswojenia czegokolwiek z zewnątrz jak i sam nieprzyswajalny.
Świadomość aliengroundową cechuje mementalizm - w znaczeniu transuniwersalnej megapamięci i jej nośników (memów), będących równolegle podmiotem, wektorem i celem, czyli zapisem memetycznym (analogicznym do zapisu genetycznego, tu: warunkującym sferę kulturową, jej strukturę, jakość, rozwój, etc.)
Oto jest koniec, przyszłość się wypełniła (słodka dekadencja - oklaski, kwiaty przemowy, nagie kobiety...), że: wszystko już było, no to po co to wszystko? i ta kultura (postmodernistyczna) taka "przezroczysta" - bo brak głębi, wartości, znaczeń (programowo), tak powierzchniowa - bo jaka ma być, w świecie infiltrowanym przez potężne masmedia, gdzie spod cyberpowłoki informacyjno-konsumpcyjnego kurzu można doświadczyć jedynie psychelektronicznego pastucha globalnej owczarni-wioski, co-celem-samym-w-sobie-dla-siebie. Brrr! Postmordyzm! Postmordęgizm! Postmenstrualizm! I tak dalej, i tak dalej.
Co z tego wynika dla nas, dla mas?
Otóż na przykład teoretycy i twórcy aliengroundowej architektury znaleźli poparcie w coraz szerszych rzeszach zwolenników "ekologii totalnej"(E.T.), czyli zaoryzmu^*6); nie bacząc na możliwości percepcji podmiotu ekspresji, takoż indyferentnie traktując prozaiczną geometrię euklidesową^*7).
Aliengroundowi filozofowie na polu ontologii natomiast głoszą par excellence dalekie rozwarstwienie rzeczywistości, co uzasadnia w pełni niemożliwości określenia tego co boskie, a co cesarskie; a w efekcie entropię wszelkich ideologii (w ogóle izmów), włącznie z własną^*8).
Niewątpliwie bez sensu jest prowadzić nie kończące się spory na różne tematy, czy też problem, o ile alienground jest zaprzeczeniem postmodernizmu, undergroundowej awangardy czy renesansu, o ile zaś ich dostosowaną do zmieniającej się infrastruktury kontynuacją.
Po prostu uważaj! Wszak jutro możesz obudzić się w innym świecie!

Post scriptum.
Wielu krytyków za początek aliengroundowej przemiany uznaje koniec lat 80-tych, gdy undergroundowa awangarda czy alternatywny postmodernizm stały się sztuką i sposobem myślenia "akademickim", coraz powszechniej akceptowanym, tracąc przy tym swą rewolucyjną siłę.
Można przypomnieć, że sama nazwa została pierwszy raz użyta na początku lat 90-tych, przez autora niniejszej analizy, prekursora światowego aliengroundu.


1). Jean Boudrillard: Alienground.The Extasy of Non-Communication. Zurych 1993
2). performance "śtuka-terra!"/ Muzeum Narodowe. Warszawa XII'94
3). Josef Buldra: The Future Alien-world. Esseys on Alienground. Praha, London 1995
4). Frederick Jameson: Postmodernism and Consumer Society. New York 1988
5). Jean F.Lyotard: L'Inhumain. Paris 1988
6). Palebeck: Zaoryzm. Ekologia Totalna. Warszawa 1993
7). Charles Jencks: The Laguage of Aliengrounde Archtecture. New York 1995
8). Nicholaus Manytree: God.Good.Goods. Alien Now! Berlin 1994